17-09-13

14 september 2013, 8 maanden later

Vandaag is het op de kop 8 maanden geleden dat ons Harte stierf. Dat is echt een raar, werledvreemd, knagend gevoel. Het voelt absoluut niet als 8 maanden. Voor mijn part mag ze nog altijd aan de deur komen bellen en zeggen: 'He mama, nu ben ik wel écht lang bij Nieke blijven spelen hé'.

Kilo's koekjes zijn er al gebakken nu, potten rabarber met banaankonfituur gemaakt... We begonnen met koekjes, daarna volgden allerlei gedecopatchte spullen, als nieuw hoogtepunt speltkussentjes om te verwarmen zoals kersepittenkussentjes... En de ideeën blijven komen, speldenkussentjes, lolly's, t-shirts, schortjes,...

De stikmarathon was een geweldig imposant evenement waar we veel deugd aan gehad hebben, iedereen die meewerkte. Telkens ik erover nadenk ben ik echt blij dat ons Harte dit in gang heeft getrokken - al klinkt dat misschien wat raar. Het helpt ook heel erg andere zaken relativeren. Je eigen werk bijvoorbeeld. Ik denk wel dat ik van mezelf mag zeggen dat ik vroeger als een soort van Die Hard mezelf kon vastbijten in een slecht ontwerp of me soms wel echt slecht kon voelen wanneer het beleid in de stad iets anders beslistte dan wat wij adviseerden... Dat is toch wat verdwenen, 't zijn maar gebouwen denk ik dan. De mensen... dat is veel belangrijker. Ook al klinkt dat waarschijnlijk ongelofelijk flauw en op flessen getrokken.

Ik heb mensen leren kennen die me DSCN6415.JPGin al hun verdriet komen troosten. Vandaag stond ik op de rommelmarkt in het Begijnhof aan het huis van Annick en Dirk. Er kwam iemand voorbij die halt hield. Ik herkende haar gezicht maar kon haar niet meteen ergens thuis brengen. Ze vertelde me dat ze samen met Dagmar - een gemeenschappelijke vriendin - in de klas had gezeten. Ze vertelde dat zij ook een dochter was kwijtgeraakt, ze was 12. Verongelukt, tijdens het spelen door een dak gezakt... Maar ze zag er niet verwoest uit, hooguit zeer aimabel. En ze troostte me, ze troostte me met de woorden dat het echt wel zal beteren, echt wel, ze beloofde het bijna. En ze zei ook dat we gelukkig nooit de liefde gaan vergeten die we voelden voor onze dochters. En gelukkig maar, dat zei ze ook nog. 'Gelukkig maar'...

En deze foto vond ik op het werk op de pc, Jenne 8 maanden en een fijne foto van onze 3 kids. Hadden we toen maar de tijd stil kunnen zetten: toveren, dat zou fijn zijn :-)

Commentaren

8 maanden al, nog maar...Jullie hebben al zoveel mooie dingen gedaan in die korte periode en ik weet zeker dat er nog heleboel mooie dingen gaan volgen... Het is waar, je relativeert een hoop dingen maar soms hoopte je dat dit niet nodig was en wat zou het mooi zijn om te kunnen toveren... maar waar ze ook is, ik weet zeker dat jullie Harte enorm fier op jullie is!!!!
Dikke zoen voor jullie en een sterrenkus voor Harte

Nele -x-

Gepost door: nele | 17-09-13

Reageren op dit commentaar

L-ke, ik ben sprakeloos... mijn oog-kopjes lopen over... in mijn gedachten ben ik bij je... irl bij mijn drie kindjes... Yente Lander en Sien...
Dikke kus van mij!
Lin

Gepost door: Lin | 17-09-13

Reageren op dit commentaar

Graag zou ik willen weten waar je die mooie jongenspoppen kunt halen. Kun u mij daarop een ant woord geven? Ik wil er absoluut voor betalen.

Gepost door: berx rogé | 24-12-14

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.