11-06-14

Project vzw Prinses Harte op www.prinsesharte.be

Het verdere verloop van het poppenproject waarmee vzw Prinses Harte zich bezig houdt, is terug te vinden op:

- www.prinsesharte.be

- www.facebook.com/prinseshartevzw

Het verhaal achter de opstart van de vzw is te lezen op johan-en-elke.skynetblogs.be

mei 2014

14-10-13

Tijl - 9 maand later

DSC02973.JPGEn hij vraagt me
Wat ze nu zou doen
'Als ze er nog was'
Hij denkt dat hij beter dan haar
Zou kunnen zwemmen
(Maar zij had al gedaan
Op 5 jaar wat een 6 jarige deed
In het zwembad
Maar hij zou nu toch wel beter zijn)
En ik antwoord dat ze nu...
Ofwel bij Jenne of bij hem in bad
Zou zitten en dat ze zouden
Lachen - schaterlachen om
1 of andere mop
Of ruzie maken, dat zou ook kunnen
En dat ze misschien ook
Huiswerk zou hebben bij juf Natalie
Maar nog geen maaltafels
En dat ze al goed zou kunnen lezen
Want dat kon ze al bijna,
Zelfs voordat ze zes werd
En vandaag zou ze met Tijl en papa
Naar theater gegaan zijn,
Zoals hij nu deed - met papa alleen
En dat ze dat ook heel tof had gevonden
En we denken allebei dat hij altijd
Wel beter zou kunnen rekenen
Want hij weet al dat 1000 keer 1000
1 miljoen is...
En zij beter zou zijn in praten
En taal en niveauspelling
Maar echt zeker... zijn we niet

En hij
Hij mist haar... Zegt hij
En kijkt met van die bambi-ogen
...
Lieve TijlIMG_0287.JPG

17-09-13

14 september 2013, 8 maanden later

Vandaag is het op de kop 8 maanden geleden dat ons Harte stierf. Dat is echt een raar, werledvreemd, knagend gevoel. Het voelt absoluut niet als 8 maanden. Voor mijn part mag ze nog altijd aan de deur komen bellen en zeggen: 'He mama, nu ben ik wel écht lang bij Nieke blijven spelen hé'.

Kilo's koekjes zijn er al gebakken nu, potten rabarber met banaankonfituur gemaakt... We begonnen met koekjes, daarna volgden allerlei gedecopatchte spullen, als nieuw hoogtepunt speltkussentjes om te verwarmen zoals kersepittenkussentjes... En de ideeën blijven komen, speldenkussentjes, lolly's, t-shirts, schortjes,...

De stikmarathon was een geweldig imposant evenement waar we veel deugd aan gehad hebben, iedereen die meewerkte. Telkens ik erover nadenk ben ik echt blij dat ons Harte dit in gang heeft getrokken - al klinkt dat misschien wat raar. Het helpt ook heel erg andere zaken relativeren. Je eigen werk bijvoorbeeld. Ik denk wel dat ik van mezelf mag zeggen dat ik vroeger als een soort van Die Hard mezelf kon vastbijten in een slecht ontwerp of me soms wel echt slecht kon voelen wanneer het beleid in de stad iets anders beslistte dan wat wij adviseerden... Dat is toch wat verdwenen, 't zijn maar gebouwen denk ik dan. De mensen... dat is veel belangrijker. Ook al klinkt dat waarschijnlijk ongelofelijk flauw en op flessen getrokken.

Ik heb mensen leren kennen die me DSCN6415.JPGin al hun verdriet komen troosten. Vandaag stond ik op de rommelmarkt in het Begijnhof aan het huis van Annick en Dirk. Er kwam iemand voorbij die halt hield. Ik herkende haar gezicht maar kon haar niet meteen ergens thuis brengen. Ze vertelde me dat ze samen met Dagmar - een gemeenschappelijke vriendin - in de klas had gezeten. Ze vertelde dat zij ook een dochter was kwijtgeraakt, ze was 12. Verongelukt, tijdens het spelen door een dak gezakt... Maar ze zag er niet verwoest uit, hooguit zeer aimabel. En ze troostte me, ze troostte me met de woorden dat het echt wel zal beteren, echt wel, ze beloofde het bijna. En ze zei ook dat we gelukkig nooit de liefde gaan vergeten die we voelden voor onze dochters. En gelukkig maar, dat zei ze ook nog. 'Gelukkig maar'...

En deze foto vond ik op het werk op de pc, Jenne 8 maanden en een fijne foto van onze 3 kids. Hadden we toen maar de tijd stil kunnen zetten: toveren, dat zou fijn zijn :-)